فصلنامه45-سخن سردبیر

سخن سردبیر-حكمت كرونا

احمد پورفلاح

احمد پورفلاح

ریاست اتاق بازرگانی، صنایع و معادن ایران و ایتالیا

بى اذن او: هيچ برگى از درخت نمى‌افتد…

هيچ موجى بر ساحل نمي‌كوبد…

و هيچ روزى جاى شب را نمي‌گيرد…

هر معلولى را علتيست و هر پديده‌اى را پديد آورنده‌اى

بپذيريم كه در مواجهه با پديدآورندگان و زمينه‌سازان زندگى، همواره بى‌مهابا و مغرورانه برخورد کرده‌ایم…

سيطره نفوذ خود را از دل زمين و عمق اقيانوس‌ها به كهكشان‌هاى ميليون‌ها سال نورى دور از ما كشانده بوديم…

چرخه طبيعت را به بازى گرفته و با مجموعه شكل‌دهندگان محيط زيست هر برخوردى را روا مي‌داشتيم…

يك كلام، نظم نوين اين كره خاكى را به بازى گرفته بوديم و با زياده‌خواهى و زياده‌روى هر تغييرى را جايز مي‌دانستيم و پراشتها به پيش ميتاختيم…

و هرگز تصور نمي‌كرديم يك موجود ريز ذره‌بينى راه را بر ما ببندد و بگويد به كجا چنين شتابان؟

حال دنيا با واقعيتى تلخ روبروست و خواه و ناخواه بايد در سيستم اداره و مديريت خود بر اين گردونه‌ی گرد بازنگرى نموده و طرحى نو در بياندازيم.

ما آدميان از هر نوع، اعم از انسان‌هاى قانع و دوستدار زندگى آرام، زياده‌طلبان و سيرى ناپذيران و مخربين محيط زيست وخودخواهان، بايد بپذيريم كه طبيعت مي‌تواند بى ما نيز به حيات خود ادامه دهد حتى بى دردسرتر…

درس بزرگ كرونا به ما در دو كلمه نهفته است: مهربان باشيم

بى ترديد با سونامى همه جا را درنورديده كرونا جز با باهم كاركردن و براى هم كاركردن نمي‌توان آسيب‌هاى اين پديده به شدت مرموز را نه تنها به زانو درآورد بلكه قدرى به عقب راند…

مي‌بايد:

عقل‌هايمان را با مهربانى روى هم بريزيم

سرمايه‌هايمان را بى خساست در اختيار بگذاريم (هر كشور به اندازه وسع خود و دور از پنهان كارى)

اطلاعات و دستاوردهاي‌مان را با شفافيت روى ميز بگذاريم.

و بپذيريم كه اگر ميخواهيم خود زنده بمانيم بايد كمك كنيم كه همسايه‌مان زنده بماند و اين فرصت به دست نمى‌آيد جز با مهربانى بى‌مرز، مهربانى بى‌خش و مهربانى پاك و سرچشمه گرفته از عمق وجود…

پس بياييم:

با خود مهربان باشيم.

با ديگرى از هر نژاد و هر دين و آيينى مهربان باشيم. به محيط زيست پيرامونمان و شكل‌دهندگان آن عشق بورزيم (اعم از پرندگان و چرندگان، گل‌ها و گياهان، رودخانه‌ها و درياها، كوه‌ها و دره‌ها، هوايى كه تنفس مي‌كنيم، آبى كه مي‌نوشيم و افقى كه به نظاره نشسته‌ايم).و به نحو اولى به انسان‌هاى جاى‌جاى اين كره خاكى…

نه تنها خشونت بلكه نامهربانى را در همه ابعاد آن كنار بگذاريم و با جهان پيرامونمان با دوستى و برادرى و برابرى برخورد نماييم و باز بپذيريم كه ما همه رهروان يك كاروانيم كه در مقابل هر راهزنى مي‌بايد به كمك هم ايستادگى و دفع شر نماييم.

اين بار رهزن باهوش ما كروناست

با مهربانى

همدلى

همراهى

و همكارى

دور از ساده‌انگارى

و دور از بى‌فكرى ساده‌لوحانه و به‌دورانداختن اين باور غلط كه مرگ براى همسايه است، پذيرفته‌شده‌هاى علم پزشکى را جدى انگاشته و آن را رعايت كنيم اين يعنى در ابتدا با خود مهربان باشيم و در روى پا ماندن خود كوتاهى نكنيم.

همديگر را دوست بداريم و براى زنده ماندنمان بى تعصب زنده ماندن ديگران را هدف قرار بدهيم.

شايد بزعم عده‌اى سخت باشد وليكن ناشدنى نيست

فقط مهربان باشيم

با خود

و با بقيه.

برچسب ها:, ,
با کلیک روی هر تگ، تمام مطالب مرتبط با آن را یکجا ببینید
بوسیله دکمه بالا می‌توانید این مطلب را به اشتراک بگذارید
1

افکارتان را باما در میان بگذارید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد! تمامی موارد الزامی با * نشانه گزاری شده اند.