main pic

آشپزی ایتالیایی – ترافل شکلاتی فندقی

مدت زمان آماده سازی مواد لازم: 15 دقیقه
مدت زمان پخت: 25 دقیقه

مواد مورد نیاز برای پخت 22 ترافل شکلاتی:

شکلات کاکائویی: (260 گرم)
خامه تازه: 3 قاشق غذاخوری (40 گرم)
فندق خرد شده :4/3 فنجان (80 گرم)
فندق کامل و پوست کنده: (22 عدد)
آب: 2 قاشق غذاخوری (30 گرم)
شکر: 6 قاشق غذاخوری( 70گرم)


مواد لازم برای تزئین سطح ترافل:

خامه تازه زده شده: 65 گرم

شکلات کاکائویی: 105 گرم

ابتدا شکلات ها را به صورت خیلی ریز خرد نمایید و سپس خامه را در ظرفی گرم کرده و شکلات خرد شده را به تدریج به ظرف اضافه کنید و با دور 3 همزن هم بزنید تا مخلوط یکدستی به‌دست آید. مواد را از روی شعله برداشته، در ظرفی ریخته و به مدت 30 دقیقه در یخچال قرار دهید تا تبدیل به بافت سفت و منسجمی شود. سپس ماهیتابه‌ای را روی اجاق گاز گذاشته و آب و شکر را روی شعله ملایم طوری حل کنید که رنگ شکر کهربایی شود. فندق های کامل را داخل مخلوط شکر ریخته و کاراملی نمایید.

در ادامه مخلوط شکلات را از یخچال خارج کرده به کمک اسکوپ‌ساز به شکل توپ‌های یک اندازه در آورده و داخل هر کدام حفره‌ای ایجاد کنید، داخل حفره را با مخلوط کاراملی و یک عدد فندق پر نموده و حفره را با دست بپوشانید. سپس 22 ترافل گرد را بر روی کاغذ روغنی در سینی قرار داده و به مدت 5 دقیقه در یخچال بگذارید تا کاملا منسجم شوند.

برای تهیه روکش شکلاتی خامه و شکلات خرد شده را در ظرفی مناسب روی حرارت ملایم گاز حل نموده و پس از خنک شدن، ترافل ها را دانه دانه در مایع غلتانده و مجددا به مدت 30 دقیقه در یخچال قرار دهید. ترافل ها آماده هستند. نوش جان!

main pic

مشاهیر ایتالیا – مجسمه داوود نماد فلورانس و تولدی دوباره پس از کرونا

مجسمه داوود اولین و شاخص‌ترین نماد در ستایش پدیدارشناختی انسان در آغاز عصر افول اسطوره‌ها، قدیسین و قهرمانان افسانه‌ای است. این اثر عظیم به ارتفاع ۵.۱۷ متر، سه برابر قد طبیعی انسان، به‌تنهایی نماد تحول ژرفی است که در عصر رنسانس تحقق یافت و در پی آن، پیکربندی انسانی با تاکید بر جزئیات و تناسب بدن، جایگزین مجسمه‌های اساطیری و تمثال‌های مذهبی در دنیای آفرینش‌های هنری شد.
این تندیس زیبا، اینک صاحب برادر دوقلویی شده که خالق آن نه میکل آنژ بلکه دستگاه چاپگر سه بعدی است که این “برادر دوقلو” را در قلب اکسپو 2022 به نمایش گذاشت. تمامی جزئیات شاهکار میکل‌آنژ را که از سنگ مرمر ساخته شده مانند تمامی لکه‌ها، شکستگی‌ها، خوردگی‌های سنگ را می‌توان یک به یک در کار یکساله این کپی، بازیافت. خالقان این اثر می‌گویند با بازتاب تمامی جزییات شاهکار اصلی در کپی، می‌خواسته‌اند که به این برادر دوقلو، روح بخشند.
تنها تفاوت این کپی با اصل این است که تندیس داوود کپی وزنش ده بار کمتر از مجسمه اصلی در فلورانس ایتالیاست. مدیر گالری آکادمی فلورانس که تندیس اصلی داوود از سال ۱۸۷۳ در آن نگهداری می‌شود، این تندیس را نماد استقلال، زیبایی و قدرت می‌داند و در مصاحبه‌ای در مورد ارسال این مجسمه اعلام کرد: چه چیزی بهتر از این مجسمه را می‌توان جهت نشان دادن تولد دوباره ایتالیا و حتی جهان پس از پاندمی کووید ۱۹ یافت؟
ایتالیا به دلیل بازتولید مجسمه «داوود» اثر میکل آنژ و نمایش تحسین برانگیز آن در اکسپو 2020 دبی، مقام سوم را در بخش “بهترین تفسیر موضوع” در میان 72 پاویون منتخب از 192 کشور از آن خود کرد.

مجسمه داوود، نماد قدرت و زیبایی

براساس روایت مشهوری در کتاب مقدس، حضرت داوود، از پیامبران بنی‌اسرائیل، در نبردی نابرابر، بدون سلاح و تنها با قلاب‌سنگ، جالوت شرور و غول‌پیکر را از پای درآورده و با شمشیر خود او سرش را از بدن جدا می‌کند. این روایت انجیلی انگیزه ای برای ”میکل‌آنژ” جوان شد، که مجسمه ”داوود” را در مقیاسی بزرگ، لیکن در هیبتی کاملاً انسانی، خلق کرده و این اسطوره کتب مقدس ادیان آسمانی را به اثر جاودانه‌ای در تاریخ هنر مبدل سازد. داوود گرچه الگوی کاملی از شجاعت بی‌نظیر، قدرت غیرمنتظره و استقامت شگفت‌انگیز بود، اما اثر میکل‌آنژ بیش از آن‌که تندیسی در ستایش این شخصیت باشد، به نمادی از جمهوری فلورانس به‌عنوان یک دولت شهر مستقل تبدیل شد.
تاریخ، از تلاش “مایکل آنجلو” بین سالهای ۱۵۰۱ تا ۱۵۰۴ برای ساخت این مجسمه حکایت دارد. پیش از میکل آنژ مسئولان اداره امور کلیسای فلورانس که بیشتر شامل افراد انجمن صاحب نفوذ لباس‌پوشان پشمی (Woolen Cloth Guild) بودند، طرحی مبنی برساختن ۱۲ مجسمه بزرگ از روایات عهد قدیم بر روی دیوارهای کلیسای سانتا را داشتند که فقط دو مجسمه از دوازده مجسمه توسط “دوناتلو” و دستیارش “آگوستینو” ساخته شد. بعدها در پی اشتیاق به ادامه این پرو‍ژه در سال ۱۴۶۴ مجدداً قراردادی مبنی بر ساخت مجسمه داوود با “آگوستینو” بسته شد اما وی موفق شد تنها شمایل ابتدایی پاها، مچ و قسمتی از لباس و فضای بین دو پای مجسمه را بسازد و در سال ۱۴۶۶ پس از مرگ استادش “دوناتلو” به دلایل نامعلومی دست از کار کشید، و درپی آن قراردادی با “آنتونیو روسلو” مبنی بر ادامه پروژه بسته شد که بلافاصله فسخ گردید.
متاسفانه سنگ مرمری که از معدنی در “کاررا” در شهری واقع در منطقه اپوان آلپ در شمال توسکانی بدست آمده بود، بصورت مجسمه نیمه ساخته، به مدت ۲۵ سال در حیاط کلیسا بدون حفاظ رها شده بود که در سال ۱۵۰۰، در فهرست دارایی‌های کارگاهی نیمه‌کاره رها شده کلیسا این تکه سنگ را شمایلی از “داوود” نامیدند یک سال بعد، اسناد بدست آمده حکایت از آن دارد که پس از یکسال تلاش بمنظور یافتن هنرمندی دیگر که بتواند این تکه سنگ بزرگ مرمری را تبدیل به اثری هنری کند. آنها دستور دادند تا استادی که در زمینه مجسمه‌سازی بر روی این گونه سنگ‌های بزرگ که نام «غولی که بر روی دوپا سوار است» مهارت دارد این پروژه را بررسی کرده و نظر نهایی خود را اعلام کند. گرچه لئوناردو داوینچی و بسیاری دیگر مورد مشاوره قرارگرفتند اما این “میکل آنژ” جوان بود که با وجود دارا بودن 26 سال سن توانست اپرای را متقاعد کند که پروژه را به وی بسپارند و به دنبال آن در ۱۶ آگوست ۱۵۰۱ میکل آنژ به‌طور رسمی قراردادی مبنی بر ساخت مجسمه داوود با کلیسا منعقد کرد. او از شامگاه دوشنبه ۱۳ سپتامبر، یک ماه بعد از انعقاد قرارداد کار بر روی مجسمه را آغاز کرد، کاری که ۳ سال به طول انجامید. به تعبیر میکل‌آنژ ”هر سنگی مجسمه‌ای در درون خود دارد و وظیفه مجسمه‌ساز است که آن‌را آزاد کند!” او وضعیت ایستادن داوود را با الهام از ژست هرکول؛ قهرمانی که پیوند عمیقی با شهر فلورانس دارد، طراحی کرد و لذا مجسمه با استقبال وسیع مردمی مواجه شد.
این مجسمه همچنین نمونه‌ای ازسبک “کنتراپوستو”(Contrapposto ) شمایل انسان است. در اوج رنسانس سبک کنتراپوستو برداشتی از ویژگی‌های مشخص ازمجسمه‌های آنتیک بود. همانطور که در مجسمه داوود میکل‌آنژ مشخص است: شمایل انسانی که تمام وزن بدن را روی یک پا انداخته و پای دیگر در حالت تعادل می‌باشد که این حالت موجب می‌شود رانها و شانه‌های مجسمه در زاویه متضاد هم قرار بگیرند، و یک حالت S مانند به کل بالاتنه بدهند. بعلاوه صورت مجسمه به سمت چپ می‌باشد درحالی که دست چپ به سمت شانه چپ تکیه کرده و”اسلینگ” (Sling، نوعی سلاح برای پرتاب سنگ) از پشتش رو به پایین آویزان است. مجسمه داوود “میکل‌آنژ” معروفترین اثرمجسمه سازی دوران رنسانس و سمبل قدرت و زیبایی جوانی بدن انسان تبدیل شده ‌است. تناسب در این مجسمه بطور کامل رعایت نشده: سر و بالاتنه مقداری بزرگتر از پایین تنه ساخته شده‌، دستها نیز نسبتاً بزرگتر از حد معمول می‌باشند. بعضی معتقدند که این عدم تناسب به علت پیروی از سبک مانریست «Mannerist» می‌باشد درحالی که عده‌ای دیگر بر این باورند که چون از ابتدا قصد بر قرار گرفتن مجسمه بر روی دیوار بلند کلیسا بوده، این تناسب از زاویه پایین تر و دورتر درست جلوه می‌کند.
مجسمه داوود در جریان شورش سال ۱۵۷۱ آسیب دید، از این روی به گالری آکادمی هنرهای فلورانس انتقال یافت و تاکنون در آن مکان نگهداری می‌شود.

https://www.isna.ir/news

https://www.dw.com

https://fa.wikipedia.org/wiki

https://rezvanstone.ir/bl/statue-of-david

main pic

گردشگری در ایتالیا-شهر بولزانو در شمال ایتالیا

شهر بولزانو(Bolzano) ( تلفظ ایتالیایی بولتسانو ) مرکز استان تیرول جنوبی(South Tyrol) ، شمالی‌ترین استان کشور ایتالیاست که بر روی دامنه های رشته کوه آلپ واقع شده است .

بولزانو یکی از ثروتمندترین شهرهای ایتالیا بوده که اقتصاد شهر  ترکیبی از  صنعت کشاورزی شامل (تولید میوه و محصولات لبنی)، گردشگری، صنایع دستی سنتی (چوب و سرامیک) و صنایع پیشرفته مانند صنایع سنگین (ماشین آلات، خودرو و فولاد) است. اقتصاد محلی بسیار وابسته به بخش دولتی و به ویژه دولت استانی است .

از سال 2016 تیرول جنوبی یکی از ثروتمندترین استان‌‌های ایتالیا و البته اتحادیه اروپا محسوب می‌شود که به دلیل موقعیت استراتژیک خود همواره مورد توجه دولت ایتالیا بوده و بخش عمده‌ای از درآمدهای  مالیاتی در همین منطقه حفظ  و هزینه می‌شود. شهر بولزانو به عنوان مرکز استان یکی از خاص ترین مناطق کشور ایتالیا است که فرهنگ آن تلفیقی از فرهنگ های ایتالیایی و آلمانی بوده و زبان ساکنان آن هم به‌طور عمده آلمانی و ایتالیایی می‌باشد. وجود فرهنگ ها و زبان‌های مختلف، شهر را به پل ارتباطی بین شمال و جنوب ایتالیا تبدیل کرده است .

شهر بولزانو با جمعیتی در حدود صد و ده هزار نفر به‌عنوان بزرگترین شهر استان تیرول جنوبی همواره به دارابودن کیفیت خوب زندگی مشهور بوده است .

دانشگاه غیر دولتی بوزن بولزانو (Bozen-Bolzano) معروف‌ترین دانشگاه این شهر است که در آن دروس،  سخنرانی ها و سمینارها به زبان انگلیسی، آلمانی و ایتالیایی برگزار می‌شود و تنها دانشگاه سه زبانه کشور ایتالیا به‌شمار می‌آید .

آب و هوا و شرایط جغرافیایی:

بولزانو دارای مساحتی حدود 53 کیلومتر مربع بوده که تنها 28 کیلومتر مربع از آن قابل سکونت است. مرتفع ترین نقطه شهر 1616 متر بالاتر از سطح دریا و پایین‌ترین نقطه آن 232 متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است . نزدیک ترین شهر به آن شهر ترنتو(Trento) در فاصله 58 کیلومتری آن واقع گردیده است .

بولزانو به دلیل دارا بودن شرایط کوهستانی یک شهر سرد محسوب می‌گردد و میانگین دمای سالانه آن 11 درجه سانتی گراد است.

بولزانو دارای تابستان هایی معتدل و دلپذیر و زمستان‌هایی بسیار سرد است به‌طوریکه  8 ماه از 12 ماه سال حداقل دما زیر 10 درجه سانتی گراد می‌باشد که این شرایط آب و هوایی شهر را به یک منطقه نسبتا سرد سیر تبدیل کرده است .

جاذبه های توریستی شهر:

مرکز شهر با ظاهر و تاریخچه‌ای قرون وسطایی که کلیساهای سبک گوتیک و رومانسک (Gothic and Romanseque)  در آن به چشم می‌خورد و دارا بودن فرهنگ دو زبانه ایتالیایی–آلمانی به یک مقصد گردشگری محبوب برای گردشگران تبدیل شده است.

میدان والتر، موزه باستان‌شناسی تیرول جنوبی(با مومیایی مرد یخی به نام  اوتسی(Otzi) که 5300 سال پیش در کوه آلپ جان سپرد و بدنش به‌دلیل سرما و قرارگرفتن در انبوه برف و یخ سالم مانده) از جاذبه های این شهر به شمار می آید. کلیسای جامع گوتیک که ساخت آن در سال 1184 میلادی آغاز شد، موزه شهر بولزانو با مجموعه‌ای از آثار هنری مانند نقاشی، مجسمه‌ها و الماس‌ها، موزه طبیعت و حیات وحش و قلعه قدیمی و تاریخی Runkelstein از دیگر مناطق توریستی شهر محسوب می‌شوند.

سیستم حمل و نقل بولزانو:

بولزانو از طریق خطوط حمل و نقل جاده‌ای به ترنتو و ورونا در ایتالیا ، اینسبروک (اتریش) و مونیخ (آلمان) متصل است و مجهز به سیستم راه آهن سراسری ایتالیا می‌باشد که در سال 1859 در این شهرافتتاح شد. همچنین شهر‌بولزانو دارای یک شبکه 50 کیلومتری مسیر دوچرخه‌سواری و فرودگاهی می‌باشد که به بیشتر نقاط ایتالیا پرواز دارد.

Torta di mele

آشپزی ایتالیایی-کیک سیب با پنیر ماسکارپونه Torta di mele

کیک سیب و ماسکارپونه را می‌توانید با پودر قند در وعده صبحانه یا میان وعده میل نمایید و اگر با یک قاشق بستنی خامه‌ای یا سس وانیل همراه شود، به یک دسر عالی برای پایان دادن به یک شام خوشمزه تبدیل می‌شود!

مدت زمان آماده سازی: 30 دقیقه

مدت زمان لازم برای پخت: 50 دقیقه

مواد لازم برای 8 نفر:
  • مواد لازم برای 8 نفر:
  • سیب شیرین: (400 گرم)
  • پنیر ماسکارپونه: (200 گرم)
  • آرد :½ فنجان (250 گرم)
  • شکر: (150 گرم)
  • تخم مرغ: 2 عدد (130 گرم)
  • بیکینگ پودر: ¾ قاشق چایخوری (16 گرم)
  • وانیل: 1 قاشق چایخوری
  • نمک: 1 قاشق چایخوری

ابتدا سیب‌ها را پوست گرفته، هسته آن‌ها را جدا کرده و به صورت مکعب‌های نامنظم برش دهید سپس تخم مرغ و شکر را در ظرفی جداگانه ریخته کمی نمک  اضافه کنید و با همزن دستی بزنید تا کف کند در ادامه پنیر ماسکارپونه را نیز اضافه کرده و هم بزنید تا مواد به خوبی با هم ترکیب شوند.

در مرحله بعد  آرد الک شده را کم کم به مواد اضافه نمایید و در حین هم زدن وانیل را نیز بیفزایید.

در آخر یک قالب کیک 20سانتی متری را کره و آرد پاشی کرده و مکعب های سیب را در ظرف ریخته و به خوبی با خمیر آماده شده مخلوط کنید.

خمیر را داخل قالب بریزید و با کفگیر یا پشت قاشق کمی نم‌دار روی آن را صاف کرده و در فری که از قبل با دمای 350 درجه فارنهایت (180 درجه سانتیگراد) گرم شده است به مدت 50 دقیقه بپزید. بعد از پخت 10 دقیقه زمان بدهید تا کاملا خنک شود سپس از قالب جدا نموده با پودر قند تزیین و سپس نوش جان کنید.

Torta di mele 01
پاستا صدفی (Conchiglioni)

آشپزی ایتالیایی – پاستا صدفی (Conchiglioni)

مواد لازم:

·         پاستا صدفی16 عدد

·        اسفناج300 گرم

·        پنیر ریکوتا (موجود در فروشگاه‌های ایران)250 گرم

·        پوره گوجه – 450 گرم

·        سیر – 1 حبه

·        ریحان – به مقدار دلخواه

·        پنیر پکورینو رومانو(موجود در فروشگاه‌های ایران) – 80 گرم

·        نمک ، فلفل و روغن زیتون – به مقدار دلخواه

پاستا صدفی 01
طرز تهیه
پاستا صدفی02

ابتدا روغن زیتون را در تابه ریخته و حبه سیر را به همراه پوره گوجه و برگ‌های ریحان برای 5 دقیقه تفت دهید، سپس اسفناج‌های پخته‌شده را به پنیر ریکوتا اضافه نموده و به مقدار لازم نمک ، فلفل و پنیر پکورینو رنده شده را اضافه و مواد به‌دست‌آمده را به‌خوبی مخلوط ‌نمایید.

در این مرحله باید پاستاهای صدفی را در محلول آب جوش و نمک بپزید و پس از آب‌کش کردن، داخل آن‌ها را با مخلوط اسفناج و پنیر ریکوتا پر کنید.

سس گوجه پخته‌شده را کف یک ظرف سرامیکی ریخته و پاستاهای پرشده را در ظرف بچینید و از باقی‌مانده سس روی پاستاها ریخته و روی آن پنیر پکورینو رومانو را رنده کنید و در آخر کمی روغن زیتون روی مواد اضافه نمایید. سپس ظرف محتوی پاستا را به مدت 20 دقیقه و در دمای 200 درجه سانتی‌گراد درون فر قرار داده و بصورت گرم سرو نمایید.

نوتلا01

مشاهیر ایتالیا – پیترو و میکله فررو (خالق برند نوتلا)

پیترو فررو(Pietro Ferrero) کارآفرین و بازرگان ایتالیایی، در تاریخ 2 دسامبر 1898 در شهرفاریلیانو “farigliano ” ایتالیا به دنیا آمد. وی در دوران جوانی پیشه نان و شیرینی‌پزی را برگزید و از همان زمان شروع به کار کرد.  دهه 1940 با دوران جنگ جهانی دوم مصادف شد که شرایط بسیار سختی برای مردم اروپا رقم زد، به گونه‌ای که کشورها و دولتمردان دائما درگیر رخدادهای تلخ دوران جنگ و پس از آن بوده و با مشکلات دیگری مانند فقر و گرسنگی نیز دست و پنجه نرم می‌کردند. در این زمان بود که ایده «پاستا جان دوجا»  (Pasta Gianduja) که ترکیبی از شکلات و فندق بود به ذهن شیرینی‌پز جوان خطور کرد. Gianduja  نام یکی از شخصیت‌های کارناوال‌های برگرفته از فرهنگ ایتالیایی است که حتی از این شخصیت در اولین تبلیغات برای شیرینی جدید نیز استفاده شد. فررو، با تاسیس فروشگاه شكلات‌سازی “Ferrero SPA” در سال 1946، ترکیبی از کاکائو را با فندق برشته شده، روغن کاکائو و روغن گیاهی مخلوط و با فرمول جدیدی که علاوه بر طعم عالی، بسیار مقرون به صرفه و از انرژی بالایی نیز برخوردار بود، روانه بازار کرد. این خوراکی مورد استقبال بسیاری قرار گرفت.

 راز موفقیت پیترو را علاوه بر طعم خاص باید در ایده ترکیبی وی جهت تهیه کرم شکلات فندقی جستجو کرد زیرا در آن زمان، شکلات بسیار گران قیمت و حتی لوکس بشمار می‌رفت و هرکسی قدرت خرید آن را نداشت اما ترکیب میزان کمی از شکلات با حجم بیشتری از فندق، ایده‌ای بی نظیر برای خانواده فررو محسوب می‌شد. خالق نوتلا برای اینکه بتواند جوابگوی تقاضای مشتریان باشد، با کشاورزان محلی توافق کرد که به تولید فندق بیشتری بپردازند و در سال 1951،  فررو محصول «سوپر کرم » Supercrema  را که نسبت به محصول قبلی ارزان‌تر بود، تولید کرد. این خوراکی نیز به حدی مورد استقبال قرار گرفت که سوپر مارکت‌های ایتالیا سرویس جدیدی را برای مشتریان خود راه‌اندازی کردند. کودکان ایتالیایی می‌توانستند با یک تکه نان به این سوپر مارکت‌ها رفته و سرویس نان با شکلات را دریافت کنند، که خدمه سوپر مارکت با یک چاقو نان بچه‌ها را شکلاتی می‌کردند. پیش از عرضه‌ی این محصول، کاکائو و خوراکی‌های تولیدشده مبتنی بر آن، مختص قشر مرفه جامعه بود؛ اما با ورود Supercrema شرایط تغییر کرد چراکه تا پیش از ورود آن، بسیاری از مردم کاکائو و شکلات را در جشن‌ها و روزهای خاصی نظیر جشن سال نوی میلادی یا کریسمس مورد استفاده قرار می‌دادند؛ اما سوپرکرم قواعد جامعه در مورد مصرف شیرینی را تغییر داد.

نوتلا002

پس از درگذشت پیترو فررو، در سال 1949 ، فرزند وی میکله فررو (متولد سال 1927 در منطقه مونته‌کارلو، ثروتمندترین منطقه از کشور خودمختار موناکو است که در گذشته زیر نفوذ و حمایت دربار ایتالیا قرار داشت). فعالیت پدر را توسعه داد و این محصول شکلاتی خوشمزه را به صورت رسمی  از شهر کوچک آلبا روانه بازار کرد. در سال ۱۹۶۴،‌این خوراکی به «نوتلا» تغییر نام داد و بازاریابی برای آن در خارج از ایتالیا آغاز شد. نوتلا به نوعی ترکیبی از Nuts به معنای آجیل و پسوند رایج ایتالیایی ella – می‌باشد. میکله که اصول تجارت را به خوبی می دانست تمام توان خود را روی بازاریابی نام جدید و محصول تولیدی متمرکز کرد. وی در یکی ازنوشته های آن زمان خود آورده است: زمان آن بود تا تمام اروپا طعم استثنایی محصول خانوادگی فررو را بچشند.

به لطف مدیریت و چشم اندازهای میکله، نوتلا با شیشه‌های دوست داشتنی خود، در میان خانواده های اروپایی جایگاه ویژه‌ای بدست آورد. اما این برای تحقق رویاهای میکله کافی نبود و نام انتخابی به سرعت وجهه‌ای بین‌المللی به این محصول بخشید و شیشه های نوتلا راهی بازارهای جهان شدند. این موفقیت‌ها میکله را بر آن داشت تا به تولید محصولات بیشتری فکر کند و بدین ترتیب محصول بعدی این کمپانی یعنی تخم‌مرغ شانسی‌های فررو«Kinder Eggs» برای  نخستین بار در سال ۱۹۷۴ وارد بازار شد.

این تخم مرغ‌های شانسی شکلاتی بوده و داخل آن ها اسباب‌بازی هایی برای کودکان گذاشته شده بود که غالبا برای آنها جنبه جمع‌آوری کلکسیون داشت و همین موضوع باعث می‌شد که دائما علاقه به خرید تخم مرغ های بیشتری داشته باشند، البته نباید از طعم خوشمزه و دلچسب آن نیز غافل شد. اسباب‌بازی موجود در    «Kinder Eggs» ساخت یک شرکت کوچک درتورین ایتالیا، به نام «Produzioni Editoriali Aprile» است که موسس آن دو برادر هستند. در سالهای اخیر، فروش «Kinder Eggs» در صورتی که داخل آن اسباب‌بازی باشد از سوی دولت آمریکا به دلیل مسایل ایمنی ممنوع شده است و به همین علت، در این تخم‌مرغ‌ها، شکلات جایگزین اسباب‌بازی شده است. بسیاری از بزرگسالان اروپایی نیز به جمع‌آوری اسباب‌بازی داخل تخم‌مرغ‌ها علاقه دارند و حتی بازاری نیز برای آن تهیه شده، خصوصاً در آلمان چنین بازاری طرفداران زیادی دارد.

چند دهه مدیریت میکله بر مجموعه فررو، نتایج درخشانی را بدنبال داشت. تولید نوتلا در بیش از16 کارخانه از ایتالیا، آلمان، بلژیک، استرالیا، کانادا و برزیل گرفته تا هند، روسیه، آمریکا، ترکیه، آرژانتین، اکوادور و پورتوریکو؛ این محصول را به قهرمان صبحانه جهان مبدل کرده است. هم اکنون شرکت فررو مالک زیربرندهای مهمی مانند کیندر و روچر « Ferrero Rocher » است.

میکله فررو و مسیری که وی در راه موفقیت و ثبات کمپانی بزرگی چون فررو طی کرد، نمونه‌ای ارزشمند در دنیای اقتصاد و مدیریت به شمار می رود. میکله همانند پدرش فردی متین و آرام بود. روزنامه نگاران و نویسندگان دنیای تجارت بارها وی رابه عنوان فردی صادق در حوزه کسب و کار توصیف کرده اند. میکله پیوسته ضمن اشاره به روزهای دردناک جنگ جهانی و دوران سخت پس از آن؛ شرایط روز(گرسنگی و گرانی شکلات) را عامل اصلی بروز خلاقیت تولید فرمول اختصاصی خانواده فررو می‌دانست و هیچگاه آن را کاملا منحصر به ذهن و هوش پدرش ندانسته است. کارمندان نوتلا در تمام دوران، میکله را مدیری دلسوز و همیشه در دسترس توصیف کرده اند. میکله فررو اهمیت ویژه ای برای تبلیغات و بازاریابی محصولات قائل بود. نوتلا در دوران میکله یکی از قویترین مجموعه های تبلیغاتی و بازاریابی را در اختیار داشت و اهمیت این بخش برای مدیران گروه فررو همواره نتایج مثبتی را بدنبال داشته است چنانچه پس از درگذشت میکله در سال 2015، این کمپانی همچنان با قدرت به کار و تولید محصولات خود ادامه می‌دهد، و این نمونه دیگری از کسب و کارهای خانوادگی در ایتالیا محسوب می‌گردد. به دلیل محبوبیت این برند، روز 5 فوریه هر سال به نام “روز جهانی نوتلا ” نام‌گذاری شده است. “World Nutella Day”

https://www.karyabin.com/

https://parvaresheafkar.com/

https://radiomosbat.com/

http://www.hamvatan.ir/

ورونا1

گردشگری در ایتالیا-شهر ورونا، پایتخت عشق جهان

شهر ورونا در ایتالیا به عنوان زادگاه عشق رومئو و ژولیت، این زوج افسانه‌ای و عاشق شناخته می‌شود و به همین علت به این شهر پایتخت عشق جهان نیز می‌گویند.

ورونا شهری است در شمال ایتالیا، درناحیه ونتو Veneto کنار رود آدیجه Adige که بین ونیز و میلان و همچنین گذرگاه برنر ,Brenner که ارتباط دهنده اروپای مرکزی با ایتالیاست، واقع شده وآن را به مرکز مهم تجاری و راه‌آهن تبدیل کرده ‌است.

به طور کلی شهر ورونا دارای تابستان‌های گرم و مرطوب و زمستان‌های بسیار سرد است. دمای هوا نیز در طول سال از ۱- درجه سانتی‌گراد تا ۳۰ درجه سانتی‌گراد متغیر بوده و دمای کمتر از ۵- درجه سانتی‌گراد و یا بیشتر از ۳۴ درجه سانتی‌گراد در این شهر نادر است.

شهر ورونا از آن جایی که در سال ۸۹ قبل از میلاد به استعمار روم باستان در آمده بود در آن زمان به یکی از شهرهای مهم اروپایی تبدیل و از آن دوران در این شهر، آثار بسیار زیادی باقی مانده است.

ورونا با کوچه‌ های روستایی، میادین زیبا و رویایی و ویرانه‌ های رومی باقیمانده از گذشته های دور می‌باشد. درباره‌ی ورونا جالب است بدانید که در این شهر بیشتر محله‌ها و ساختمان‌ها به رنگ صورتی می‌باشند که همین زیبایی و جذابیت این شهر را دوچندان می‌کند.

جاذبه های معروف این شهر ایتالیایی

خانه ژولیت، معروف‌‌ترین مکان گردشگری در شهر ورونا به شمار می‌رود. فارغ از اینکه این شخصیت تخیلی و یا واقعی بوده و با وجود اینکه ژولیت واقعاً در این خانه زندگی نکرده است اما بالکن معروف این خانه و مجسمه‌ی برنز ژولیت که در حیاط آن قرار گرفته است، عشاق و علاقمندان زیادی را به سوی خود جلب کرده است و لقب شهر عشق که به ورونا نسبت داده می‌شود در واقع از وجود همین خانه نشأت می‌گیرد.

قلعه ی وکیو    Castelvecchio

خاندان اسکالیجری (Scaligeri) دستور ساخت قلعه‌ ی وکیو (Castelvecchio) را در سال ۱۳۵۴ میلادی  بمنظور محافظت از اعضای خانواده در هنگام اضطراب و شورش‌ها صادر کردند.این قلعه به پل اسکالیجر (Scaliger Bridge) متصل است که در واقع برای آن‌ها، راه فراری به سمت حومه‌ی شهر محسوب می‌شده است. برج‌های اصلی این قلعه به چشم ‌انداز بی ‌نظیر شهر، پل و تپه‌های اطراف دسترسی دارد و حیاط اصلی و زمین رژه در سمت راست قلعه‌ ی وکیو و عمارت اسکالیجر هم در سمت چپ آن قرار گرفته است. کارلو اسکارپا (Carlo Scarpa)، طراحی داخلی این برج را با مهارت بسیار بالایی انجام داده تا به فضای تاریخی و یکپارچه آن خدشه‌‌‌ای وارد نشود. نقاشی‌‌ها و مجسمه‌های فوق العاده‌ای از بیزانو و تینتورتو در‌داخل این قلعه و در موزه‌‌ی کاستل وکیو به نمایش گذاشته شده است.

پیاتزا دله اربه  Piazza delle Erbe

میدان پیاتزا دل اربه (Piazza delle Erbe) یا همان میدان اِربه در شهر ورونای‌ایتالیا امروزه یکی از تماشایی‌ترین و زیباترین میادین این شهر است که سایبان‌ها و بناهای تاریخی پر رمز و راز دور اطراف آن را  احاطه کرده‌اند، در بخش شمالی این میدان فواره‌ای متعلق به سال 1368 میلادی،  مجسمه مریم مقدس ورونا

(Madonna di Verona) را در بر می‌گیرد. از دیگر بناهای معروف واقع در این میدان می‌‌توان به برج لامبرتی

(Torre dei Lamberti) ، خانه‌ی ماتزانتی و کاخ مافِی (Palazzo Maffei) اشاره کرد که برای تزئین آن از مجسمه‌هایی از خدایان یونانی همچون آپولو، ونوس و ژوپیتر استفاده شده است. این میدان در روزهای شنبه و یکشنبه، تبدیل به بازار فروش میوه و سبزیجات رنگارنگ تبدیل می‌گردد.

آمفی تئاتر رومی    Roman amphitheater

آمفی تئاتر رومی (Roman amphitheater) که به طور مختصر آن را با نام آرِنا (Arena di Verona) نیز می‌‌شناسند، تماشاخانه ویژه و نماد شهر ورونا محسوب می‌گردد.

کلیسا سن زنو   Basilica of San Zeno Maggiore

کلیسای سن زنو ماجوره (Basilica of San Zeno Maggiore) در شهر ورونا، یکی از بهترین نمونه‌‌های معماری سبک رمانتیک در ایتالیا محسوب می‌شود. باستان شناسان قدمت این کلیسا را به قرن 12 میلادی نسبت می‌دهند.

پیاتزا دی سینیوری  Piazza dei Signori

پیاتزا دی سینیوری (Piazza dei Signori) یا به عبارتی دیگر میدان آقایان، بناهای تاریخی و کاخ‌‌های بسیاری را در بر می‌‌گیرد که با گذرگاه‌‌های طاق‌دار به هم متصل شده‌اند. یکی از معروفترین شعرای ایتالیایی به نام دانته، بعد از اخراجش از شهر فلورانس در شهر ورونا زندگی می‌کرد و به همین دلیل مجسمه‌ی او درست در مرکز این میدان واقع شده است. لوجا دل کُنسیلیو (Loggia del Consiglio) نیز در بخش شمالی این میدان قرار گرفته که یکی از بهترین بناهای ساخته شده به سبک رنسانس اولیه در ایتالیا بوده که و سقف آن را با مجسمه‌‌هایی از شهروندان معروف ورونا تزئین کرده‌اند.

آرامگاه خانواده ی اسکالیجر  Santa Maria Antica

کلیسای سانتا ماریا آنتیکا (Santa Maria Antica) در شهر ورونا کلیسای کوچکی است که ساخت آن در قرن ۱۲ میلادی به پایان رسید و بعدها به کلیسای خانوادگی خاندان اسکالیجر که در قرن ۱۳ و ۱۴ میلادی بر ورونا حکومت کردند، تبدیل شد. مقبره‌های فرمانروایان این خانواده (Scaliger Tombs) بدلیل زیبایی خیره‌کننده معمولاً تمام توجه‌ها را به خود جلب می‌کند و معماری خاص کلیسا از چشم‌ ها به دور می‌ماند.